Ατλαντίδα

Στις μελλοντικές Ατλαντίδες μας,

τα παιδικά μας χρόνια θα κείτονται

στην γραμμή του ορίζοντα,

σαν αποκαμωμένοι σχοινοβάτες

πάνω από τα καταποντισμένα συντρίμμια

μιας ξοδεμένης ύπαρξης,

κάτω από το αναπόδραστο βάρος

της επαναλαμβανόμενης πρώτης ανάσας μας.

Στην ανεπαίσθητη χρωματική διαβάθμιση του γαλάζιου,

μεταξύ ουρανού και θάλασσας,

ο ήχος της ταλάντωσης του συρματόσχοινου

υπό το βάρος της αθωότητας,

τροφοδοτεί με τον καρδιακό μας ρυθμό

την μελωδία της ματαιότητας.

Σ.Κ.