Στις αποβάθρες των λιμανιών,

όσοι εγκαταλείπουν την πατρίδα τους επιβιβάζονται στα πλοία μισοί.

Ένα αόρατο νήμα τους κρατάει δεμένους με ότι άφησαν πίσω

και μεταφέρει νοερά τις δονήσεις όσων εγκατέλειψαν στην ακτή.

Πάνω απ' τα κεφάλια τους,

ένα αιωρούμενο νέφος από σαρδέλες,

αλλάζει σχηματισμούς για να αποτρέψει τον θηρευτή.

Η αντανάκλαση του φόβου τους στο μάτι του κήτους,

κουβαλάει την μνήμη της περιδίνησης των άστρων.

Όπως τις ρωγμές των τοίχων που μοιάζουν με συνθήματα σε μια ακατάληπτη γλώσσα,

η κραυγή αγωνίας της αστικής φθοράς,

θα βρίσκει πάντα διέξοδο μέσα από τόνους μπετόν,

σαν ψίθυρος που σπάει τον ήχο που κάνει η βροχή.

Σ.Κ.