Όταν η φιγούρα της κόρης σου κόντρα στο φως,

συμπυκνώνει το αρχέγονο δέος του  πρωτόπλαστου,

τον βρυχηθμό από τα έγκατα της γης,

που πυροδότησε έναν πίδακα από λάβα με κοκκινόχωμα

και έγινε το μετέωρο πρωτόλειο νεφέλωμα,

που έμελλε να πάρει την μορφή της ζωής

και που ανασταίνεται μέσα σου,

κάθε φορά που νομίζεις ότι την έχασες,

μόλις την αντικρίζεις.

Σ.Κ.