Εφημερία

Η αντανάκλαση της πανσελήνου στον νερόλακκο του δρόμου,

αναβράζον ντεπόν για αδέσποτους σκύλους.

Σ.Κ.

(νεκροφίλημα)

Το λες και νεκροφίλημα,

το παράταιρο αποτύπωμα των φτερών της πεταλούδας,

πάνω στο ψυχρό τσιμέντο,

το λες και μνήμη,

την παγωμένη αίσθηση της άψυχης σάρκας,

που άσβεστη μένει στα χείλη.

Σ.Κ.

νόημα

Να ξαναδινεις νόημα,

στα μέρη που το γύρεψες,

να επιστρέφεις από την μνήμη,

σαν εικόνα που ζωντανεύει,

να κατακτά το όνειρο,

τον χώρο που του στέρησες,

και όταν φτάνει να μοιάζει πως φεύγει.

Σ.Κ.

Ατλαντίδα

Στις μελλοντικές Ατλαντίδες μας,

τα παιδικά μας χρόνια θα κείτονται

στην γραμμή του ορίζοντα,

σαν αποκαμωμένοι σχοινοβάτες

πάνω από τα καταποντισμένα συντρίμμια

μιας ξοδεμένης ύπαρξης,

κάτω από το αναπόδραστο βάρος

της επαναλαμβανόμενης πρώτης ανάσας μας.

Στην ανεπαίσθητη χρωματική διαβάθμιση του γαλάζιου,

μεταξύ ουρανού και θάλασσας,

ο ήχος της ταλάντωσης του συρματόσχοινου

υπό το βάρος της αθωότητας,

τροφοδοτεί με τον καρδιακό μας ρυθμό

την μελωδία της ματαιότητας.

Σ.Κ.

χωρίς στεριά

 

Περίεργα πράγματα που συναντώ στους περιπάτους μου

Το μοτίβο μιας επαναλαμβανόμενης κόκκινης βούλας στις πλάκες του πεζοδρομίου,

η διάστικτη αιμορραγία ενός καταναγκαστικού γκραφιτά χωρίς σπρέι,

που ζωγραφίζει τρυπώντας τις αρτηρίες του μπροστά στους λευκούς τοίχους της πόλης,

ένας σύγχρονος Χάνσελ που σημαδεύει ανεξίτηλα τον δρόμο της επιστροφής του με την Γκρέτελ,

για να θυμάται να μην γυρίζει ποτέ εκεί που μισεί με αυτήν που αγαπά.

Σ.Κ.

Ξεχώριζαν οι άνθρωποι μες στο τσιμέντο, 

τώρα θαρρείς ξεχωρίζει αυτό μέσα τους.

Σ.Κ.

 

#stratopedo

 Να περπατάς αμέριμνος ανάμεσα στα ερείπια ενός πρώην στρατοπέδου και να ακούς δυνατά την μουσική απ' το κινητό σου που αντηχεί πάνω στα εγκαταλελειμμένα απομεινάρια του χρόνου, μοιάζει με την γλυκιά ψευδαίσθηση μιας ολοκληρωτικής νίκης ενάντια στον μιλιταρισμό.

 Δυναμώνω την ένταση κάθε φορά που συναντώ άλλους περιπατητές, ελπίζοντας να συμπαρασύρω με την μέθη της μουσικής μου όσους ανατριχιάζουν στο περαστικό άκουσμα της, σαν ένας αρχέγονος κωδικός που μυστικά μας ενώνει, ένας μαγεμένος αυλός που για κάποιους θα είναι αδύνατον να μην ακολουθήσουν.

 Πάντα καταλήγω να παίρνω τον δρόμο της επιστροφής μόνος και η ανολοκλήρωτη επιθυμία μου κλείνει ξανά και ξανά τον ίδιο κύκλο φυγής.

Σ.Κ.

τι κόσμος είναι αυτός μπαμπά

Τι κόσμος είναι αυτός μπαμπά,

που διψάει για αίμα 

και παριστάνει πως το αποστρέφεται,

τι κόσμος είναι αυτός μπαμπά,

που λυγίζει μπροστά στον πόνο 

ενώ συνάμα τον απεργάζεται,

τι κόσμος είναι αυτός μπαμπά,

που βουρκώνει όταν συναντάει την θλίψη 

και ενδόμυχα χαίρεται,

τί κόσμος είναι αυτός μπαμπά,

που όταν αδυνατεί να επιπλεύσει στην αδικία, 

θυμάται πως είναι να πνίγεται.

Σ.Κ.

τα πρώτα σύννεφα

Σε μια άνυδρη μετέωρη στέπα,

ημιθανείς λιβελούλες ακροβατούσανε στις κορφές των άκαρπων μίσχων, 

που είχαν φυτρώσει στην σκουριά των παροπλισμένων αντλιών

και τις μουμιοποίησε η συνεχής υπερέκθεση στο υπόκωφο βουητό του χάους. 

Στα ερείπια των θεωρείων, 

προεξείχαν οι απογυμνωμένες σιδερόβεργες απ' τα θρυμματισμένα τσιμέντα, 

σαν συρμάτινες τρίχες που κρέμονταν απ' το κουφάρι ενός σιδερένιου κρανίου 

και σχημάτιζαν έναν αμφιθεατρικό μεταλλικό καταρράκτη,

που στο κέντρο του κόχλαζε το τίποτα. 

Οι αναθυμιάσεις απ' τα σπλάχνα του, 

σχημάτισαν τα σπάργανα τ' ουρανού,

τα πρώτα σύννεφα.

Σ.Κ.

καλοκαίρι

Παίρνει σχήμα υπό το βάρος σου η αμμουδιά, 

όπως συμπιέζουν κάτω από την πετσέτα σου τους κόκκους της άμμου οι καμπύλες σου,

δεν είσαι άνεμος ούτε βροχή,

να ρυτιδιάζεις με τις ριπές σου στιγμιαία την θάλασσα,

να φτιασιδώνεις τις παραλίες τους χειμώνες από τα ίχνη των τουριστών του περασμένου καλοκαιριού,

είσαι το άδειο μέρος μιας κλεψύδρας,

το κενό κάτω από τις στιγμές,

που η βαρύτητα το γεμίζει εκτοξεύοντας έναν πολτό ανεκπλήρωτων προσευχών και πρόσκαιρων επιτυχιών, 

μέσα από το εύθραυστο στένωμα που ενώνει την ύπαρξη με την ανυπαρξία,

για όσο διαρκεί το βράσιμο ενός μελάτου αβγού.

Σ.Κ.

 Πάνω από τα διάσπαρτα προαύλια των ιδρυμάτων, στους ορίζοντες που ευκαιριακά φανερώνονται στα οπτικά μας πεδία, στον ουρανό των αστικών ξέφωτων που διαμορφώνουν οι πλατείες με τους ακάλυπτους, αιωρούνται τα νεκροταφεία των χαμένων μας βλεμμάτων, οι μετέωρες προοπτικές μας στο τίποτα παγωμένες σε μια χωροχρονική κρίση αφαίρεσης, σαν τους σταλαγμίτες στο έρεβος του σπηλαίου που κατακτούν σιωπηλά το άγνωστο χτίζοντας στα τυφλά πάνω στα εξελικτικά τους απομεινάρια, μια συστοιχία αόρατων διανυσμάτων που καθηλώνει την ύπαρξη σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο φυγής που ποτέ δεν πραγματοποιείται. 

                                                            Στέλιος Καραθεοδώρου

Ωδή σε ένα ερείπιο

 Μες στο μισοβυθισμένο κουφάρι του παροπλισμένου παράκτιου μνημείου, στο καταφύγιο μιας πλαισιωμένης κενότητας στην απεραντοσύνη της πολύβουης πραγματικότητας, συντελείται μια υπερβατική προσομοίωση σε ένα περιχαρακωμένο πεδίο αισθητηριακής ένδειας, σε έναν χώρο οντολογικής περισυλλογής έξω από το πρίσμα του μοναστικού εγκλεισμού ή της ματαιότητας ενός κενοταφίου που απορρέει από μια θρησκομανή νεκροφιλία, όπου ο κινούμενος διάκοσμος των κυματοειδών λαμπυρισμών από το παιχνίδισμα των ηλιαχτίδων στο εσωτερικό του, βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με την ρυθμική αντήχηση από τις ομοβροντίες των παφλασμών στο γυμνό σκυρόδεμα, μοιάζει με τον βορβορυγμό του σιφονιού όταν τα απόνερα του νιπτήρα καταλήγουν στην αναπόδραστη δίνη του, η απόκοσμη και συνάμα γλυκιά μελωδία της ανακουφιστικής λήθης, που σε λυτρώνει για όσο διαρκεί απ’ το ισόβιο ανάθεμα της αβάσταχτης βαρυτικής σύνθλιψης.

 Όταν το αντικρίζεις απ’ έξω, ο παλλόμενος ερεβώδης αντικατοπτρισμός του περιγράμματος της εισόδου πάνω στην ρυτιδιασμένη επιφάνεια της θάλασσας, θυμίζει το ανοιχτό στόμα μιας παραμορφωμένης προσωπογραφίας, την άηχη κραυγή μιας ρευστής απόγνωσης που εξαϋλώνεται υπό το βάρος του υπαρξιακού τρόμου, μια αδηφάγα μαύρη τρύπα που αφού απομυζήσει τον εναπομείναντα χωροχρόνο, θα συνεχίσει να καταπίνει αγόγγυστα τον ίδιο της τον εαυτό, μέχρι η πληρότητα του απόλυτου τίποτα να καλύψει και το τελευταίο ίχνος της ακόρεστης φύσης της.

                                                                                         Στέλιος Καραθεοδώρου

Τα πουλιά φαντάσματα

 Τα πουλιά φαντάσματα είναι οι αποκαμωμένες προσδοκίες που στο τέλος της μέρας ταλαντεύονται απείθαρχα πάνω στις νευρόσπαστες ακροστιχίδες των δέντρων, τα πουλιά φαντάσματα είναι των ονειροπόλων τα χέρια ψηλά που πασχίζουν τα δειλινά λίγο ακόμα να κρατήσουν τον ήλιο στον ουρανό, μα αυτός απ’ τις πυρακτωμένες παλάμες τους ξεγλιστρά μέχρι που ολότελα βυθίζεται στου ορίζοντα το τέλμα.

                                                                                                                   Στέλιος Καραθεοδώρου

Θα βρεθούμε ξανά

Θα βρεθούμε ξανά,
στους μελλοντικούς ανδριάντες των πατέρων του έθνους,
στα κιγκλιδώματα στις εξέδρες των επισήμων,
στων άγνωστων πεσόντων τους τάφους,
θα βρεθούμε ξανά,
σαν έτοιμοι χειροκροτητές από πάντα,
στις κατοπινές ανέξοδες φιέστες των ηθικών αυτουργών,
με καταθέσεις στεφάνων, αγήματα στρατιωτικά
και δοξολογίες ρασοφόρων εμπόρων,
θα βρεθούμε ξανά,
στις παρελάσεις να κλίνουμε την κεφαλή επί δεξιά,
κάτω απ’ τους άμβωνες να ψάλλουμε «ωσαννά»,
να βαφτίζουμε ήρωες με το στανιό τους νεκρούς,
να δίνουμε άλλοθι στους επίδοξους αρχηγούς,
θα βρεθούμε ξανά
και θα είναι γιορτή
και θα είμαστε μια αγέλη με ανοσία στην ζωή,
που σκεπάζει την γύμνια της με σημαίες
και των κολασμένων τις κραυγές
με εμβατήρια και προσευχή,
θα βρεθούμε ξανά.

                                                                                     Στέλιος Καραθεοδώρου

 Καλοκαιρινές διακοπές, ανέμελες παιδικές φωνές, παράτολμες βουτιές απ' τα βράχια στην θάλασσα, είναι αντίλαλοι μνήμης από μια αναλογική εποχή, στιγμιότυπα που σταδιακά διαχέονται στο σύγχρονο ηλεκτρονικό άπειρο και γίνονται νέες πραγματικότητες, σαν εργαστηριακές αναμνήσεις από το μέλλον, σαν παφλασμοί από πίξελ μέσα σε μια χωροχρονική χύτρα ταχύτητας, λίγο πριν την εκτόνωση του πρώτου ψηφιακού νεφελώματος από την βαλβίδα αποσυμπίεσης.

                                                                                                                     Στέλιος Καραθεοδώρου

Θάνατε των εκπνοών πορθητή,

που σε κάθε ζωογόνα ανάσα υποχωρείς

και για όσο διαρκεί στα πνευμόνια ο αέρας ελλοχεύεις,

Θάνατε ιχνηλάτη των χτύπων της καρδιάς,

που στήνεις ενέδρες ανάμεσα στο ρυθμικό τους κενό

και κει στην θαλπωρή της διακοπτόμενης ασφυξίας παραμονεύεις,

Θάνατε των σιωπών μετρονόμε και της λήθης μελωδέ,

που κάνεις της ζωής τον ακατάπαυστο βόμβο να αποκτάει ειρμό

και τα πρόσωπα των ανθρώπων σε μια στιγμή οριστικά γαληνεύεις.

                                                                           Στέλιος Καραθεοδώρου

Ταξίδι με το αυτοκίνητο

 Μικρός στο αυτοκίνητο χάζευα πίσω τα τοπία που απομακρύνονταν και με καταλάμβανε μια περίεργη αίσθηση απόσχισης από τις ίδιες τις ρίζες μου, μια αίσθηση αποστασιοποίησης από την ίδια την ημερομηνία της γέννησης μου, από όλα όσα ένιωσα έκτοτε για πρώτη φορά και τα ξεθώριαζε ο χρόνος αλύπητα μέχρι που έσβηναν. Ήταν ένα παιχνίδι τρομακτικό και όμορφο μαζί που διασκέδαζε την πλήξη της μακρόσυρτης διαδρομής και που κάθε φορά κατέληγε σε υποχρεωτική στάση στην άκρη του δρόμου για να κάνω εμετό. Η μαμά όλο έλεγε όταν οδηγούσε ο μπαμπάς να κοιτάω μόνο μπροστά και με επανέφερε κάθε φορά που ξεχνιόμουν στον παράπλευρο οίστρο της κινούμενης τοπιογραφίας. Κάπως έτσι παβλοφικά εμπέδωσα τα ταξίδια σαν νεκροπομπές με παρωπίδες, σαν επιμέρους γρήγορες προωθήσεις προς την άγνωστη και συνάμα αναπόφευκτη ημερομηνία του θανάτου μου.

                                                                                          Στέλιος Καραθεοδώρου

Πριν το εντύπωμα της εμμένουσας εκβλάστησης στην άσπορη τύρφη μιας αμφίδρομης διαπερατότητας ανάμεσα στην γέννηση και στον θάνατο, 

μετά την αποτύπωση της επίστρωσης στις προστιθέμενες παραθέσεις των αισθήσεων στον ενδιάμεσο χώρο της διπολικής σημειολογίας του κοινού μας τόπου.

*(από το εγχειρίδιο κηπουρικής σε φωτοευαίσθητες επιφάνειες)

                                                                      Σ.Κ.

Πριν τον θρίαμβο της αφθαρσίας 

κόντρα στην βαρυτική σύνθλιψη 

στην παρυφή μιας κίβδηλης αιώρησης, 

ένα αναπόφευκτο βήμα μπροστά 

μετά το πέρας της επώδυνα μακρόσυρτης προσεδάφισης 

στο επόμενο μεσοδιάστημα της ανάβασης. 

*(από το εγχειρίδιο των κυνηγών της ουτοπίας)

                                                               Σ.Κ.